Je bent pas echt triest als...

... je 20 minuten na afloop van een concert door de security hardhandig wakker wordt gepord en vriendelijk verzocht wordt om de zaal ein-de-lijk te verlaten. Het wordt nog triester als mensen zoals ik een foto van je nemen en die op hun blog posten.



Het optreden in kwestie was dat van de Japanse post-rockers Mono afgelopen maandag in het Depot in Leuven. Juist ja, post-rock. Het is en blijft een beetje een vaag begrip, net zoals de muziek zelf eigenlijk. Maar de affiches van Malleus zijn altijd kleine kunstwerkjes.

Ik associeer alle woorden die met post- beginnen met het begrip "postmodernisme" (ook lekker vaag) en dan vooral met de beroemde uitspraak van de Franse filosoof Lyotard "la fin des grands récits". Postbodes uitgezonderd. Nu vind ik dat het einde van de grote verhalen voor post-rock niet echt opgaat.

De meeste post-rocknummers zijn episch lange vertellingen van indrukken, gevoelens en soms zelfs verhalen. Dikwijls doen de namen van de respectievelijke bands (Godspeed You! Black Emperor, Explosions in the Sky, God is an Astronaut, Mogwai) of de albumtitels (Mono's Walking Cloud and Deep Red Sky, Flag Fluttered and the Sun Shined, A Silver Mt. Zion's He Has Left Us Alone But Shafts of Light Sometimes Grace the Corners of Our Rooms) om er enkele te noemen, een groot verhaal vermoeden.

Wat betreft Mono afgelopen maandag: ik zag hen voor het eerst vijf of zes jaar geleden op de wei van Pukkelpop, om 2u 's nachts voor vijf man en een paardenkop spelen in de Club - als ik het mij goed herinner. Wat mij vooral voor de geest komt is mijn allereerste muzikale -sorry voor de term - orgasme. Nog nooit was ik zo bevangen geweest door golven van muziek. Nu, de aanhoudende wietwalm en de typische festivalvermoeidheid kunnen daar ook wel voor iets tussen gezeten hebben. Maar ik dwaal af.

Enkele jaren later zag ik hen als headliner met nog twee of drie andere bands in de Muziekodroom in Hasselt spelen. Opnieuw dat grote Oh!-gevoel mogen meemaken, maar ik weet ook nog dat ik het heel cool vond dat die serieuze Japanners zelf hun t-shirts en cd's stonden te verkopen.

Ik moest echter terug aan dat muzikale orgasme denken toen iemand in het publiek maandag diezelfde term in mijn oor brulde. Helaas is de eerste keer altijd wat monumentaler, zodat ik het optreden een beetje mak vond. Een uur en drie kwartier sferische muziek is een beetje lang voor een orgasme, hoewel varkens het wel dertig (!) minuten kunnen volhouden. Dan is het niet verwonderlijk dat een beetje man in slaap valt.