Het ene poesje is het andere niet

Na een paar jaartjes rust is hij weer helemaal terug van weggeweest! Nee, ik heb het niet over Ricky Martin, die zich gisteren officieel uitte als een fiere homoseksueel (goh, verrassing!), maar wel over de glorieuze retour van The Pussy Wagon!

Je weet wel, die schreeuwerige rood-gele pick up truck waarin Uma Thurman in Kill Bill Vol.1 en 2 rondreed om wraak te kunnen nemen op David Carradine. Nu speelt The Pussy Wagon een gastrol in de nieuwste videoclip van Lady Gaga featuring Beyoncé, getiteld "Telephone". Volgens sommigen beter dan Michael Jacksons "Thriller", anderen vinden het een onnodig vertoon van outfits om een middelmatig popnummer te camoufleren. Hier in België zijn we voornamelijk trots omdat Gaga en Beyoncé in de laatste shots ontwerpen van de jonge inheemse ontwerpster Emilie Pirlot dragen.

Ikzelf schipper tussen beide meningen: coole clip hoor, met die colablikjes in het haar en al die waanzinnige lapjes stof (outfits zou een overstatement zijn), maar echt weg ben ik niet van het nummer. Maar dat hoeft ook niet, het is zo catchy dat het willens nillens in je hoofd blijft zitten. Mission accomplished voor Gaga, want ik schrijf er nu zelfs een blogpost over. (verdorie, ze is wel goed!)

Ik wilde echter jullie aandacht vestigen op een vehikel dat zijn mosterd ongetwijfeld bij Tarantino's befaamde Pussy Wagon heeft gehaald: aanschouw hier The Pink Pussy! Dit prachtige tuning-meesterwerk zag ik twee jaar geleden op de markt in de Kempische stad Geel. En nee, het was geen übermacho of gefrusteerde lesbienne die achter het stuur zat, ik heb er een voltallige familie inclusief bomma(!) zien in- en uitstappen. Waarschijnlijk was het haar auto. En dan maar zeggen dat ze in de Kempen niet ruimdenkend zijn.

Goede Jesus, verhoor mij

Gezien in De Ponteneur, een gezellige bistro in de Dapperbuurt van Amsterdam.

Film- en leesmaandboek 2010: Februari

Lepityöke heeft even stilgelegen, maar daar komt bij deze verandering in! Zoals beloofd houd ik een film- en leesmaandboek bij, en in februari is de supertip van de maand een boek! Lezen dus, die handel!

Bekeken:

- A Man of no Importance (1994)
- Nueve Reinas (2000)
- The Men Who Stare at Goats (2009)
- Nights in Rodanthe (2008)
- Mad Men - Season 2 (2008)

Uitgelezen:

- Een schitterend gebrek - Arthur Japin (2003)
- De dwerg in het bordeel - Carl-Johan Vallgren (2002), in 2005 ook vertaald in het Nederlands

Goede daad/ supertip van de maand:

De dwerg in het bordeel!

OK, ik geef het toe, het eerste wat mij aantrok bij dit boek was de titel. Mijn fantasie sloeg gelijk op hol. Tussen het lezen van de titel, het vastpakken en omdraaien van het boek en de achterflap lezen, projecteerde mijn brein verschillende voorstellingen van dwergen in bizarre houdingen in bordelen. Zo kregen ook Sneeuwwitje en de zeven dwergen ineens een heel kinky dimensie, niet geschikt voor kinderen. Of misschien zou het boek de geschiedenis van een bordeel met uitsluitend dwergen vertellen. Er moeten toch wel mensen zijn die daarop kicken?

De achterflap maakte gelijk korte metten met mijn vermoedens: het betreft hier een liefdesgeschiedenis tussen twee nogal ongewone protagonisten. Hercule de dwerg en Henriëtte de beeldschone worden beiden op dezelfde stormachtige nacht in 1813 geboren. In een bordeel - vandaar de titel - in Königsberg. Met Hercule blijkt vanalles mis te zijn: ten eerste is hij een dwerg, ten tweede heeft hij geen armen, alleen maar vingers die aan zijn schouders vastzitten. En ten derde is hij doofstom. Om het plaatje te vervolledigen heeft de Zweedse auteur zijn held ook nog een kanjer van een hazelip gegeven, zodat Hercule in plaats van een neus één groot gapend gat in zijn gezicht heeft.

Henriëtte en Hercule groeien samen op temidden van geslachtsziekten en perversiteiten, en worden verliefd. 't Zit vanbinnen! - letterlijk dan. Hercule communiceert immers via telepathie, en is aldus een ware polyglot. Op haar tiende verjaardag wordt Henriëttes maagdelijkheid verkocht aan de hoogste bieder, traditie in die tijd zo schijnt. Hercule kan er een stokje voor steken maar wordt zwaar gestraft en gescheiden van zijn mooie meisje. De rest van het boek gaat over zijn omzwervingen in negentiende-eeuwse Europa, zijn zoektocht naar Henriëtte en zijn wraak op degenen die hen gescheiden hebben.

Het geheel is een niet te zoetsappig verhaal over liefde in tijden van achondroplasie, met een ruw kantje. Absoluut de moeite waard, al was het maar om je eigen brein te dwingen om een voorstelling van Hercule te schetsen. En om af te sluiten: wist je dat een bruine dwerg een hemellichaam is dat lichter dan een ster, maar zwaarder is dan een planeet? Dank u, Google!

Je bent pas echt triest als...

... je 20 minuten na afloop van een concert door de security hardhandig wakker wordt gepord en vriendelijk verzocht wordt om de zaal ein-de-lijk te verlaten. Het wordt nog triester als mensen zoals ik een foto van je nemen en die op hun blog posten.



Het optreden in kwestie was dat van de Japanse post-rockers Mono afgelopen maandag in het Depot in Leuven. Juist ja, post-rock. Het is en blijft een beetje een vaag begrip, net zoals de muziek zelf eigenlijk. Maar de affiches van Malleus zijn altijd kleine kunstwerkjes.

Ik associeer alle woorden die met post- beginnen met het begrip "postmodernisme" (ook lekker vaag) en dan vooral met de beroemde uitspraak van de Franse filosoof Lyotard "la fin des grands récits". Postbodes uitgezonderd. Nu vind ik dat het einde van de grote verhalen voor post-rock niet echt opgaat.

De meeste post-rocknummers zijn episch lange vertellingen van indrukken, gevoelens en soms zelfs verhalen. Dikwijls doen de namen van de respectievelijke bands (Godspeed You! Black Emperor, Explosions in the Sky, God is an Astronaut, Mogwai) of de albumtitels (Mono's Walking Cloud and Deep Red Sky, Flag Fluttered and the Sun Shined, A Silver Mt. Zion's He Has Left Us Alone But Shafts of Light Sometimes Grace the Corners of Our Rooms) om er enkele te noemen, een groot verhaal vermoeden.

Wat betreft Mono afgelopen maandag: ik zag hen voor het eerst vijf of zes jaar geleden op de wei van Pukkelpop, om 2u 's nachts voor vijf man en een paardenkop spelen in de Club - als ik het mij goed herinner. Wat mij vooral voor de geest komt is mijn allereerste muzikale -sorry voor de term - orgasme. Nog nooit was ik zo bevangen geweest door golven van muziek. Nu, de aanhoudende wietwalm en de typische festivalvermoeidheid kunnen daar ook wel voor iets tussen gezeten hebben. Maar ik dwaal af.

Enkele jaren later zag ik hen als headliner met nog twee of drie andere bands in de Muziekodroom in Hasselt spelen. Opnieuw dat grote Oh!-gevoel mogen meemaken, maar ik weet ook nog dat ik het heel cool vond dat die serieuze Japanners zelf hun t-shirts en cd's stonden te verkopen.

Ik moest echter terug aan dat muzikale orgasme denken toen iemand in het publiek maandag diezelfde term in mijn oor brulde. Helaas is de eerste keer altijd wat monumentaler, zodat ik het optreden een beetje mak vond. Een uur en drie kwartier sferische muziek is een beetje lang voor een orgasme, hoewel varkens het wel dertig (!) minuten kunnen volhouden. Dan is het niet verwonderlijk dat een beetje man in slaap valt.