Levensvragen

Mijn ex-huisgenootje en ikzelf hielden er in de twee jaar dat we samenwoonden, enkele bizarre gewoontes op na. Zo was het bij ons normaal dat er geen raam werd opengedaan (want anders zouden ze uit hun kozijn vallen), er voor iedere Gebeurtenis met een hoofdletter een spetterend verkleedfeest werd gegeven, en dat tijdens de afwas De Afwaslijst werd opgezet.
Die fameuze lijst was niet handgeschreven, maar wel een minutieus door ons samengestelde winamp-afspeellijst met - vergeef mij het woord - meezingers. Dat kon gaan van jeugdsentiment à la '2 become 1' van the Spice Girls, maar ook ballades van Nederlandse topartiesten zoals Marco Borsato en Ruth Jacott (in de volksmond ook wel gekend als Rutjekut) krijgen een mens sneller aan het afwassen. Hollandse rap - zo ondervonden wij proefondervindelijk - verhoogt het afdroogtempo zelfs met 1/3! Een must op De Lijst was dan ook Spacekees, in het echte leven Kees Freek Wouter van den Assem, met zijn onvolprezen hit "Ik wil een meisje'.

Laat u echter niet misleiden, dit liedje bevat naast de voor de hand liggende clichés over feesten en drugs ook heuse levensvragen, waaronder de topper 'Wie wil er likken aan Kees zijn scrotum?'. Prachtig dat artiesten tegenwoordig die Lebensschmerz en onzekerheid in eigen teksten gieten, en er gelijk een hele generatie gelijkgestemden mee blij maken.

Ik moest op het kunstevenement FLuRT in Haarlem twee weken geleden dan ook erg terugdenken aan Kees' levensvragen toen ik dit kunstwerk van Claudia Mulder zag. En aan afwassen.

I am a ruin, therefore I used to be a civilization

Een wandeling door Brussel is altijd een hele belevenis. Overdag of 's nachts, dat maakt eigenlijk geen r**t uit. Hoewel je overdag de graffiti beter ziet staan en je 's nachts nog makkelijker rare mensen tegen komt. Of kerels die je zomaar vastgrijpen, een halve hartaanval doen krijgen en na luide krijsende "non!"-s alsnog verdwaasd afdruipen (dank u wel, Joëlle Milquet).
Dat neemt niet weg dat je op die graffiti-gevels soms geweldig mooie dingen ziet/ leest. En heel soms lees/ zie je iets waar je even over moet nadenken. Op weg naar de Botanique spotte ik deze leuze afgelopen week. Maar toen had ik geen camera bij. Gelukkig won ik concertkaartjes voor Holy Fuck en Sexy Sushi deze maandag, en kreeg ik een herkansing.
En net als je denkt dat je eigen (bedoverachterklein-)kinderen later zullen dansen op de ruïnes van wat eens de 21ste eeuwse beschaving was, en je dit toch wel tragische moment voor jezelf op de gevoelige plaat wilt vastleggen, wordt de treurige schoonheid van het besef van de eigen vergankelijkheid ruw verstoord. Nee, niet door een bende punkers met piercings waar menig acrobaat over zou struikelen of een bende uitgelaten Hare Krishna's, maar door een oude, kromgebogen, sharpei van een vrouw die met haar boodschappentrolley per se de tien centimeter van de stoep waarop ik me bevind, nodig heeft om in één rechte lijn door te lopen naar de bushalte, waar ze vervolgens nog 15 minuten staat te wachten op het busje dat zooooooo komt. Grmbl. Flabbergasted ging ik dan maar opzij.

En nee, de ironie van het moment ontging me niet. Tegelijk moest ik denken aan dat boek van Aidan Chambers uit '82, met de welluidende titel 'Je moet dansen op mijn graf'. En onwillekeurig glimlachte ik het sharpei-vrouwtje even toe.