Laat ik maar gelijk eerlijk zijn: ik ben niet zo'n elitaire muzieksnob die al haar hele leven naar Bob Dylan, Neil Young, Lou Reed en aanverwanten luistert. Niet dat ik voorgenoemden niet kan waarderen, maar ik ga er niet prat op om tijdens de wekelijkse Libertad-muziekquiz Dylans B-sides mee te kwelen.
Marianne Faithfull is ook zo'n artiest die iedere zichzelf respecterende muziekliefhebber moet kennen en waarvan je minstens drie platen (op vinyl!) moet grijsgedraaid hebben. Helaas, tot voor twee jaar kende ik weinig of niets van deze mevrouw. Mijn voormalige huisgenootje had de eer om dit gat in mijn cultuur op te vullen.
Voor mij begon het allemaal met "File it under fun from the past". Ik ben gek op vrouwen die klinken alsof ze alle miserie van de wereld eigenhandig op hun iele schouders moeten torsen. Het zal u dan ook niet verbazen dat Billie Holiday, Nina Simone, Patty Waters en recenter Amy Winehouse geregeld door mijn boxen weerklinken.
Hetzelfde voor mevrouw Faithfull. Zij werd in de beruchte jaren '60 ontdekt door Mick Jagger, met wie ze ook tijdelijk rondscharrelde. Veel drank en drugs en jaren later stond ze afgelopen vrijdag in de AB in Brussel weer eens op het podium in België. (Voor de kritische lezers onder u: ze was inderdaad ook te zien op Gent Jazz deze zomer, maar toen kon ik er helaas niet bij zijn.)
En ik moet zeggen: ik was en ben nog steeds onder de indruk. Faithfulls stem klinkt nog steeds zwaar, en doorleefder dan op haar vroegere opnames is te horen, maar ze haalt nog steeds alle noten. Alleen een diepe (rokers)hoest gooide af en toe rook (haha) in het eten. En het moet gezegd, voor haar leeftijd ziet Marianne Faithfull er bijzonder goed uit.
Wat ze allemaal gezongen heeft? Schijnbaar moeiteloos werden klassiekers zoals "Broken English" en "Sister Morphine" afgewisseld met eigentijdse covers. "The Crane Wife 3" van The Decembrists was een aangename verrassing, en ook op Black Rebel Motorcycle Clubs "Salvation" kwam La Faithfull bijzonder vinnig uit de hoek. 'Klassiekere' covers van Duke Ellington en Randy Newman mochten ook niet ontbreken.
Alleen speelde de leeftijd (of het leven in de sixties) haar een beetje parten: bij het aankondigen van haar band moest ze beroep doen op één van haar muzikanten, naar eigen zeggen "haar geheugen".
Dat Faithfull af en toe de draad even kwijt was, kon de pret niet drukken. Integendeel, het maakte haar alleen maar sympathieker in mijn ogen.
Kortom, ik was blij dat ik erbij was. Al was het maar om op de volgende Libertad-muziekquiz ook eens de snob te kunnen uithangen.
Wie? Marianne Faithfull.
Waar? Ancienne Belgique, Brussel.
Wanneer? Vrijdag 13 november 2009.
Hoe? Ge-wel-dig!
No comments:
Post a Comment