De afgelopen weken kon u er niet naast kijken: werkelijk iedere Vlaamse krant of media-aanverwant had wel iets te zeggen over de
collectie die Jimmy Choo (de franchise, niet de man zelf) ontworpen had voor de Zweedse kledinggigant H&M.
Zo ook - geloof het of niet - mijn eigen broer. Om zijn lief te plezieren, en gewoon ook om te laten zien dat hij over een heuse winnaarsmentaliteit beschikt, deed hij mee aan de Facebook-wedstrijd om als één van de eerste
lucky few binnen te mogen. Hij leek het ook daadwerkelijk te gaan halen, tot ze hem van vals spelen beschuldigden (30000 keer op uzelf stemmen mag blijkbaar niet) en gediskwalificeerd werd. Een aantal mails later werd duidelijk dat de mode-Zweden hun mening niet gingen herzien.
Over naar plan B dan maar. Ofwel: gebruik emotionele chantage om uw zus zo gek te krijgen dat ze op een zaterdag om halfvijf opstaat zodat ze om 6u 's morgens in de rij voor de H&M in de Brusselse Nieuwstraat gaat aanschuiven, voor schoenen voor UW lief. Ondergetekende is, zoals bekend, uit Geel afkomstig en bijgevolg gek genoeg.
En dat God een komiek is, bleek maar weer eens afgelopen zaterdag. Ik, die een carrière gemaakt heb in te laat komen en menig boek zou kunnen publiceren over onvoorziene omstandigheden die zich altijd schijnen voor te doen als je een bus of trein moet halen, IK, ik was op tijd voor de trein van 5u37. Het verkleumen tijdens het wachten voor de GP Formule 1 in Spa-Francorchamps indachtig, had ik zelfs een thermos koffie en een extra deken mee. Mijn broer, diezelfde jongen die al twee maanden op rij dagelijks de woorden 'Jimmy Choo' liet vallen en er prat op gaat de punctuele van ons tweeën te zijn, die was te laat. Wekker verkeerd gezet. God heeft veel gevoel voor humor, zoveel is duidelijk.
Onderweg naar de Brusselse Nieuwstraat werd ik nog even vastgegrepen door twee dronkaards waarvan ik dacht dat ze me wilden overvallen. Gelukkig kon ik me snel bevrijden van 's mans houdgreep en had ik geen cash geld op zak. Hey,
no pain, no gain.Onderweg hoopte ik stiekem dat ik niet de eerste daar zou zijn, voor mijn gevoel zou ik me onsterfelijk belachelijk maken door als eerste om zes uur 's morgens te gaan aanschuiven voor een paar schoenen. Eénmaal daar, bleek dat er minstens 40 personen nòg gekker waren. En Gene Thomas, want die stond daar ook. Juist ja, God is een komiek
pur sang. Overigens wel een heel sympathieke gast. (Gene, niet God)
Tijdens het wachten geraakte ik aan de praat met een oudere Engelse dame die haar dochter een leuk afstudeercadeautje wou kopen, en andere Belgische die dit duidelijk al meer had gedaan. Na ongeveer een uurtje wachten was mijn broer uiteindelijk ook ter plaatse.
Van koffie, deken en conversatiepartners voorzien verliep het wachten zeer aangenaam en snel, maar dat kan ook te maken hebben met een cafeïnerush of drie.
Vervolgens werden de armbandjes uitgedeeld: om te voorkomen dat er doden zouden vallen, was de schoenen-sectie afgesloten met paarse dranghekken, en mochten mensen er per groepjes van twintig in, en dat gedurende 10 minuten. De spelregels: van elk item mocht je één stuk kopen, in één maat. Zodoende krijgen andere mensen ook nog een kans om een Choo op de kop te tikken, en verdient E-Bay geen kapitalen. (dat zou trouwens ijdele hoop blijken)
Mijn broer en ik mochten met de eerste 60 binnen, ofwel de derde en gele groep. Om halftien opende de H&M zijn deuren, en wat volgde was ongezien. Een stormloop op de vrouwenkleding van Jimmy Choo, verscheidene fashionista's met de ellebogen, stiletto's en dodelijke blikken in de aanslag. Ik heb wijselijk een paar passen opzij gezet. Vijf minuten later was de strijd gestreden en waren alle Jimmy Choo-kledingrekken leeg.
Om 10u15 was het dan onze beurt om onze schoenslag te slaan: snel en efficiënt wisten mijn broer en ik twee paar voor zijn lief, een paar voor de mama van het lief en een paar voor een fashionista-vriendin die helaas geveld was door de griep, te bemachtigen. Waarop mijn broer opmerkte of ik misschien niet zelf een paar zou willen?
Nu moet u weten dat ik een beetje schoenverslaafd ben. Mijn gehele vrienden- en kennissenkring zal dat volmondig beamen. Ik heb ook al heel wat meegemaakt dankzij een al dan niet verkeerde keuze van schoenen: het scheuren van enkel-gewrichtsbanden tijdens volksdansen op de chiro in mijn blauwe Dr. Martens, blaren tot bloedens toe op Romereis dankzij De Roze Schoenen, bevriezen in Berlijn in mijn nieuwe laarsjes. Als ik ergens heenga, heb ik meestal twee tot drie paar verschillende schoenen mee. Om te kunnen kiezen. En als ik een outfit kies, begin ik meestal met de schoenen.
Dus toen mijn broer zijn vraag opperde, moest ik wel even slikken. Ik zou er ongetwijfeld spijt van krijgen, als ik geen paar zou kopen. Het zou nog gekker zijn om bijna vier uur aan te schuiven voor schoenen, en er dan zelf geen te kopen. God zou zich doodlachen, als Hij dat kon.
En zodoende ben ik gezwicht. Mijn schoenfamilie mocht een
nieuw paar van blauw en zwart lakleer met een hakhoogte van 12 cm verwelkomen. Ongemakkelijk? Ja. Nek-breek-gevaarlijk? Ja. Onpraktisch? Nog meer. Mooi? (
verzuchtend) Ja..
Op weg naar het station werden we bedeeld met menige vuile blik van meisjes die te laat waren. Zò gek krijgen ze me toch niet meer. Zò grappig is God nu ook weer niet.
De rij om 6u05.
De rij om 7u15.
De rij om 8u46.
Een bende hyena's was er niks tegen...
