... Maar wel een liefdesverklaring aan het adres van Nouvelle Vague. Wie?, zegt u.
Nouvelle Vague (oftewel Frans voor New Wave) bestaat sinds 2003. En dat zult u bij deze geweten hebben. Marc Collin en Olivier Libaux zijn de oprichters van dit pop-collectief, en geven new wave-klassiekers (hence the name) en bekende punk-nummers een bossa nova- en jazzy restyling. 't Is te zeggen, op hun laatste plaat treedt de bossa nova naar de achtergrond om plaats te maken voor Amerikaanse country en bluegrass. Een veelheid aan vrouwelijk schoon verleent maar wat graag nieuw cachet aan een 'oude' track.
Klinkt dat niet geforceerd, hoor ik u denken. Neen, bijlange na niet.
Ik had de eer erbij te mogen zijn afgelopen woensdag in het Depot in Leuven, toen ze daar het kot in brand staken. Ondanks mijn brakke timing (ik kwam binnen toen het eerste liedje 'Master and servant', een bewerking van de Depeche Mode-klassieker, al bijna was afgelopen), en mijn verkouden kop (het circuleert, weet u wel) wisten leading ladies Melanie Pain en Nadeah Miranda met hun zwoele stemmen en opzwepende dansmoves mij toch te verleiden tot meebrullen en heupshaken.
Nadeah leek dikwijls meer op een wilde Indiaanse die met haar buigzame lichaam de goden blootvoets om vuurwerk (of regen?) verzocht. Gelukkig sprongen haar vonken over op het publiek, zeker toen ze even neerdaalde om te laten zien hoe het moest, dat shaken. 'Too drunk to fuck', kweelden wij lustig mee. The Dead Kennedys zagen dat het goed was.
Melanie gaf ons met haar snoezige Franse accent dan weer kippenvel met haar versie van ondermeer 'Love will tear us apart'. Zelfs Ian Curtis zou een glimlach niet kunnen onderdrukken bij het horen van zoveel lieflijkheid.
Het publiek ging volledig uit zijn dak, en dus volgden er twee bisrondes. Hees en stijf wurmde ik mij na afloop een weg naar buiten. Om een kletsnatte fiets met een platte band aan te treffen. Regen en vuurwerk, het gaat blijkbaar toch samen. Met dank aan Nadeah.
Nouvelle Vague (oftewel Frans voor New Wave) bestaat sinds 2003. En dat zult u bij deze geweten hebben. Marc Collin en Olivier Libaux zijn de oprichters van dit pop-collectief, en geven new wave-klassiekers (hence the name) en bekende punk-nummers een bossa nova- en jazzy restyling. 't Is te zeggen, op hun laatste plaat treedt de bossa nova naar de achtergrond om plaats te maken voor Amerikaanse country en bluegrass. Een veelheid aan vrouwelijk schoon verleent maar wat graag nieuw cachet aan een 'oude' track.
Klinkt dat niet geforceerd, hoor ik u denken. Neen, bijlange na niet.
Ik had de eer erbij te mogen zijn afgelopen woensdag in het Depot in Leuven, toen ze daar het kot in brand staken. Ondanks mijn brakke timing (ik kwam binnen toen het eerste liedje 'Master and servant', een bewerking van de Depeche Mode-klassieker, al bijna was afgelopen), en mijn verkouden kop (het circuleert, weet u wel) wisten leading ladies Melanie Pain en Nadeah Miranda met hun zwoele stemmen en opzwepende dansmoves mij toch te verleiden tot meebrullen en heupshaken.
Nadeah leek dikwijls meer op een wilde Indiaanse die met haar buigzame lichaam de goden blootvoets om vuurwerk (of regen?) verzocht. Gelukkig sprongen haar vonken over op het publiek, zeker toen ze even neerdaalde om te laten zien hoe het moest, dat shaken. 'Too drunk to fuck', kweelden wij lustig mee. The Dead Kennedys zagen dat het goed was.
Melanie gaf ons met haar snoezige Franse accent dan weer kippenvel met haar versie van ondermeer 'Love will tear us apart'. Zelfs Ian Curtis zou een glimlach niet kunnen onderdrukken bij het horen van zoveel lieflijkheid.
Het publiek ging volledig uit zijn dak, en dus volgden er twee bisrondes. Hees en stijf wurmde ik mij na afloop een weg naar buiten. Om een kletsnatte fiets met een platte band aan te treffen. Regen en vuurwerk, het gaat blijkbaar toch samen. Met dank aan Nadeah.
Wie? Nouvelle Vague ft. Melanie Pain en Nadeah Miranda
Waar? Het Depot, Leuven.
Wanneer? woensdag 21 oktober 2009.
Web? http://www.nouvellesvagues.com/
Een voorproefje:
Master And Servant was reeds het tweede liedje. Opener was een mak So Lonely van the Police. Master And Servant was wel het eerste hoogtepunt van de avond. Hoe het schouderbandje van het donkere zangeresje afgleed terwijl ze me vroeg of ik zin had om master and servant te spelen: geil!
ReplyDelete