Mensen zonder deadlines leven langer (... en bloggen ondertussen!)

Levenswijsheden staan dikwijls op wc-deuren, Boomerangkaartjes, of in dit geval op bierviltjes. Met dank aan Hoegaarden. Maar daar wilde ik het eigenlijk niet over hebben. Wel over de zin of onzin van bloggen. Waarom blog ik? En waarom blogt u?

Andrew Sullivan, hoofdredacteur bij the Atlantic, heeft in niet mis te verstane bewoordingen geblogt waarom hij blogt. En ik kan het op verschillende punten met hem eens zijn.

In deze 21ste-eeuwse maatschappij lijken woorden zwaar aan kracht te hebben ingeboet. Met de huidige technologieën moet er toch meer gekeken en minder geschreven worden? Niets is minder waar. Woorden zijn nog nooit zo "now" geweest, zoals Sullivan mooi besluit.

Net omdat we in een postmoderne samenleving zijn terecht gekomen, is bloggen een nieuwe vorm van communiceren geworden. La fin des grands récits, indeed! Blogposts zijn over het algemeen kort, hevig, persoonlijk, heel erg real time en een beetje verslavend.

Als aspirant-schrijver geeft het een enorme kick om niet te moeten wachten op een vorm van toelating om gepubliceerd te worden, nee, je publiceert gewoon lekker zelf. En zo vaak als je zelf wil. Bloggen als een 'narcotic', zo zegt Sullivan.

Bloggen is tegelijk ook een beetje blootgeven. Van jezelf, wat je bezighoudt. Een soort van openbaar dagboek, waarin je moet oppassen dat je niet teveel prijsgeeft. Hoewel die schijnbare oppervlakkigheid een mooi masker kan zijn voor wezenlijke diepzinnigheid. Maar ik word filosofisch.

Wat ik wilde zeggen: er bestaat niet zoiets als "blogger's block". (een hele mooie vondst van meneer Sullivan) Er is altijd wel iets wat je boeit. Of niet boeit. Bloggen is vooral rijk aan persoonlijkheid. En onthullend. En spannend. Wachten op reacties. Reageren op reacties.

Bloggen is ook: niet nadenken. In een bui van woede, angst of verdriet zal een mens al sneller op 'verzenden' durven klikken. En hier valt het woord: bloggen is vooral durven. Jezelf te grabbel gooien op het wereldwijde net, het is niet iedereen gegund.

Het leven is aan de durvers. Of de bloggers, zo u wil. En daarom blog ik.

De Standaard - Beha is 'fraude'

Zojuist gelezen op De Standaard Online:

Beha is 'fraude'

MOGADISHU - Beha's dragen creëert valse verwachtingen, is daarom tegen de islam en moet dus verboden worden. Dat vindt althans de islamistische groepering Al Shabaab in Somalië. Er kwamen al verschillende meldingen van vrouwen die verplicht werden hun beha te verwijderen door de islamitische milities, en die veroordeeld werden tot zweepslagen.

Volgens inwoners uit het noorden van Mogadishu krijgen vrouwen die bh's dragen, publiekelijk zweepslagen door de milities van Al Shabaab. De vrouwen werden verplicht om hun bh uit te doen en met hun borsten te schudden.

'Borsten moeten van nature stevig zijn, of hangen', is de redenering van de milities. Vrouwen die een beha dragen, doen dat in hun redenering om te misleiden en dat zou tegen de regels van de islam zijn.

Somaliërs zijn traditioneel gematigde moslims. Maar Al Shabaab wil de sharia invoeren in heel Somalië. De groepering heeft films, voetbal, muzikale ringtones en dansen op trouwfeesten al verboden. Mannen die hun baard scheren, riskeren zweepslagen. En twee mannen die beschuldigd werden van diefstal, werden eerder deze maand veroordeeld tot amputatie van een hand en voet.

De Standaard - Beha is 'fraude'

This is not a lovesong!

... Maar wel een liefdesverklaring aan het adres van Nouvelle Vague. Wie?, zegt u.


Nouvelle Vague (oftewel Frans voor New Wave) bestaat sinds 2003. En dat zult u bij deze geweten hebben. Marc Collin en Olivier Libaux zijn de oprichters van dit pop-collectief, en geven new wave-klassiekers (hence the name) en bekende punk-nummers een bossa nova- en jazzy restyling. 't Is te zeggen, op hun laatste plaat treedt de bossa nova naar de achtergrond om plaats te maken voor Amerikaanse country en bluegrass. Een veelheid aan vrouwelijk schoon verleent maar wat graag nieuw cachet aan een 'oude' track.


Klinkt dat niet geforceerd, hoor ik u denken. Neen, bijlange na niet.


Ik had de eer erbij te mogen zijn afgelopen woensdag in het Depot in Leuven, toen ze daar het kot in brand staken. Ondanks mijn brakke timing (ik kwam binnen toen het eerste liedje 'Master and servant', een bewerking van de Depeche Mode-klassieker, al bijna was afgelopen), en mijn verkouden kop (het circuleert, weet u wel) wisten leading ladies Melanie Pain en Nadeah Miranda met hun zwoele stemmen en opzwepende dansmoves mij toch te verleiden tot meebrullen en heupshaken.


Nadeah leek dikwijls meer op een wilde Indiaanse die met haar buigzame lichaam de goden blootvoets om vuurwerk (of regen?) verzocht. Gelukkig sprongen haar vonken over op het publiek, zeker toen ze even neerdaalde om te laten zien hoe het moest, dat shaken. 'Too drunk to fuck', kweelden wij lustig mee. The Dead Kennedys zagen dat het goed was.


Melanie gaf ons met haar snoezige Franse accent dan weer kippenvel met haar versie van ondermeer 'Love will tear us apart'. Zelfs Ian Curtis zou een glimlach niet kunnen onderdrukken bij het horen van zoveel lieflijkheid.


Het publiek ging volledig uit zijn dak, en dus volgden er twee bisrondes. Hees en stijf wurmde ik mij na afloop een weg naar buiten. Om een kletsnatte fiets met een platte band aan te treffen. Regen en vuurwerk, het gaat blijkbaar toch samen. Met dank aan Nadeah.

Wie? Nouvelle Vague ft. Melanie Pain en Nadeah Miranda
Waar? Het Depot, Leuven.
Wanneer? woensdag 21 oktober 2009.
Web? http://www.nouvellesvagues.com/


Een voorproefje:

Toodoo, toodoo, tout doucement

't Is eigenlijk een cover. Maar soms zijn die beter dan het origineel. Hoewel ik eerlijk moet bekennen dat ik de originele versie uit '57 van Blossom Dearie, een Amerikaanse jazz-zangeres, nog niet gehoord heb.
Leslie Feist heeft in 2003 met "Let it Die" één van de beste cd's van dit decennium gemaakt, en dit liedje staat erop.
Ga zitten, leg uw tv en huisgenoten het zwijgen op, en geniet.

A horse is a horse, of course of course!

En een woord is een woord. Akkoord?

Toch niet helemaal. Sommige woorden hebben nu net (soms letterlijk) een streepje voor op hun soortgenoten. Het wordt pas echt leuk als één woord een hele handeling of omschrijving uitdrukt.

Ik geef een voorbeeld uit het Geelse dialect. Voor de lezers met een minder uitgebreide kennis van de Belgische geografie: Geel is een stad (geen gemeente) in de provincie Antwerpen, en de inwoners zijn gezegend met een heerlijk plat Kempisch accent. Maar om nu terug te komen op mijn voorbeeld: in Geel bezigen de mensen het woord ujezen. Dat is een werkwoord, dus ik ujes, jij ujest, wij ujezen. Het betekent 'overvloedig gieten met hoogstwaarschijnlijk morsen tot gevolg'. Hoe ze erop zijn gekomen, die Gelenaars? Geen idee. Feit is wel dat het woord een hele lading dekt, en veel lekkerder bekt dan 'overvloedig gieten met morsen tot gevolg'.

Dat soort kernachtige woorden spreekt tot de verbeelding, en ik zou willen dat er meer van waren in correct, aantrekkelijk en duidelijk Nederlands. Ujezen valt spijtig genoeg niet onder deze noemer. Lepityöke, de naam van dit blog, overigens ook niet. Het is nochtans een correct, aantrekkelijk en duidelijk woord - in het Hongaars. Wat betekent dat dan, hoor ik u denken.

Wel, een lepityöke is niets meer of minder dan een zwierig zomers jurkje. Een Hongaarse vriend die me onlangs opzocht, wist het me te vertellen. En het was liefde op het eerste gehoor. Want ik houd heel erg van zwierige, zomerse jurkjes, en nog meer van woorden die het zwierige en zomerse van zo'n jurkje vertolken. Een soort van onomatopee, maar dan net een beetje anders.

Tot ik een ander woord vind dat net zo zwiert en zomert, blijf ik bloggen op Lepityöke. Want zeg nu zelf: 'Steph ujest', dat bekt toch niet zo lekker.

Studente maakt blog aan

Lezers van het wereldwijde web, verheugt (of beklaagt) u!

Mijn blog is sinds 2 minuten en 36 seconden een feit.
Of ik iets interessants te vertellen heb? Daar zullen de meningen over verschillen.
Of ik jullie iets nieuws ga vertellen? Misschien.
Of dit blog een digitaal cursusblok gaat zijn? Waarschijnlijk wel.

Wat het zeker wèl gaat zijn: een schrijfoefening. Laten we een kat een kat noemen. Maar dan wel eentje met heel veel enthousiasme! De schrijfoefening, niet de kat.