Lepityőke

Wijze woorden

2011-01-12T13:53:00.001+01:00

Van opruimen word ik melancholisch. Want opruimen betekent: spullen wegdoen. En dat stelt mij voor zware morele dilemma's om te bepalen welke herinneringen het waard zijn om bij te houden en welke ik door spullen weg te gooien, mag vergeten.

Ik beken, ik kan heel slecht dingen weggooien. Niet op een vrekkige, gierige manier à la 'jamaar, dat kan ik misschien ooit nog eens ergens gebruiken als back-up cadeau' (hoewel soms zeer handig!), maar ik onthoud altijd het gevoel dat door me heen gaat als ik iets krijg, zie of lees. Bij 'goed gevoel' sorteert mijn brein het item in kwestie automatisch op de 'bijhouden-hoop'. Op zich niks mis mee, vind ik zo. Het wordt enkel problematisch als 's mens leefruimte erdoor in het gedrang komt. En geloof me, dat gebeurt me constant.

Afgelopen week had ik, nieuwjaarsresoluties indachtig, het goede voornemen opgevat om mijn oude kamer bij mijn ouders thuis van alle rommel te ontdoen. Nu ja, oude kamer.. M'n broer is vorige zomer in Mijn Oude Kamer ingetrokken omdat het nu eenmaal de grootste slaapkamer is. Met als gevolg dat mijn bed en al mijn zooi op een hoop in Zijn Oude Kamer terechtkwamen. Wederom, op zich niks mis mee. Alleen moest ik nu over een berg spullen klauteren om sporadisch in mijn bed te kunnen slapen, of een halve volksverhuizing op touw zetten om de kleerkast te kunnen openen. Na de onvermijdelijke maternale smeekbedes besloot ik dat het dit jaar maar eens gedaan moest zijn. Opruimen dus.

Het voordeel als andere mensen in je spullen zitten, is dat je willekeurig verborgen schatten uit je verleden tegenkomt. Zo doorbladerde ik het jaarboek van mijn zesde middelbaar om tevreden vast te stellen dat de vorm van mijn wenkbrauwen er sindsdien zwaar op vooruit is gegaan (bijhouden dus), en kreeg ik de slappe lach toen ik mijn allereerste GSM terugvond (doos weggegooid, toestel voorlopig bijgehouden). Eveneens op de weggooistapel: oude Jurassic Park T-Rex verpakking die jaren dienst heeft gedaan als verzameldoos, een cd-man met uitgelopen batterijen en veel oud papier. Zorgvuldig weggeborgen: eerste communie-witte-handtasje-met-rose-strikje en bijbehorende kanten handschoentjes, parfums van mijn bomma en een gedroogd boeketje korenbloemen dat ik ooit kreeg van mijn ex-lief. Over dat laatste heb ik overigens wel een hele namiddag getwijfeld, maar uiteindelijk kon ik het niet over mijn hart krijgen. Naar mijn gevoel is dat bijna liefde weggooien. En die houd ik toch liever bij, hoe melig het ook mag klinken.

Daarnaast vond ik een paar oude magazines terug, die ik na een laatste herlezing resoluut wilde weggooien. Maar voor ik Het Nieuwsblad Magazine van 5 december 2009 meegeef met het oud papier, wil ik deze woorden van Carl Ridders delen:

Word weer verliefd

Op nieuwe of ouwe lieven dat maakt niet uit

Op de kunst

Of op de lente

Maar, aapekes, word verliefd

Wijze woorden van een moedig man die via euthanasie uit het leven stapte. En geen beter advies om het nieuwe jaar mee te beginnen!

Trouble is my middle name

2010-11-25T12:51:00.000+01:00

Back in the day, when I was young (17 going on 18), unbiased and full of dreams I spent a month in the USA with an organization called World Education Program (WEP). July 2001 to be exact. Boy did my eyes open during that month in Andover, NJ. It became clear that I was very naive in my beliefs, opinions and convictions about the US, people in general and society. All in all I could call it a great eye opener for myself, and an amazing experience. Travelling really helps coming to age.

One thing that'll stick with me is the nickname one of my friends' host family gave me: "trouble". You'd think people would have made the link sooner, right? You gotta hand it to those hicks: they sure know how to read people from the surface.

Anyway, every time I hear Ray LaMontagne burst out into this song here, I think about that US-trip. And I'm grateful I live on the other side of the ocean.

Marina is Starstrukk

2010-10-29T12:17:00.000+02:00

The original song is by 3OH!3 ft. Katy Perry, which I always turn off because it gets on my nerves. Until Last FM suggested I'd download this version for free this week. Marina and her Diamonds rock.

Elvis is alive, and he's black!

2010-10-22T12:52:00.000+02:00

Last weekend I attended a big Elvis Memorial in the TweebronnenBibliotheek in Leuven. My friend Coby was there to make a repo for Vice Belgium. I ended up making pictures for her. You can find the result here.

Enjoy. And remember: Black Elvis is God!

True Blood is cold 'n dirty

2010-10-07T14:33:00.000+02:00

My new favorite tv-show (sorry, Mad Men) not only displays some serious HOT men (you get it, right? because they're vampires, they're actually cold) but also has a kick ass soundtrack! It's all country/blues/rock and I love that dirty sound to it.

Don't get me started on the storylines... I hope season 3 will be out on DVD soon here.

Here's a song from Season 1: CC Adcock & The Lafayette Marquis - Bleed 2 Feed

Cigarettes and coffee

2010-10-06T13:09:00.000+02:00

This weekend I celebrated my birthday with Beverly Jo Scott. Not exactly WITH her, but I saw her perform at the AB in Brussels. B-day present from my dad. Funny thing is that last year some friends of mine also took me to see this Alabama-born blues singer. Also for my birthday. Maybe next year I'll just ask her to sing happy b-day at my party or something.

It was basically the same show, a tribute to the legendary Janis Joplin and her influences, and also to Jimi Hendrix, which was new, but then again, he's celebrating his 40th non-birthday. The Black Box Revelation proved they can do more than just wear extremely tight pants (procreating is for wuzzies) and kicked some guitar ass with their version of euhm.. A Jimi Hendrix song, for sure.

I wanted to share a song BJ sang the past few years, it was a favorite of Janis Joplins, and the original is by mister Otis Redding. It's about two lovers, working hard to build a future, so he's working very early shifts and she's working very late. The only time they can sit together and talk and just be together is at 3 AM. Over cigarettes and coffee.

Quote van de week

2010-09-24T15:39:00.000+02:00

"En als God had gewild dat dit lijf gevoed zou worden met louter paprika’s en wortels nou, dan had ‘ie wel een konijn van me gemaakt!"

Willemijn Lodewijckx, Gooische Vrouwen

"Sleeping in a bus makes you feel like a hobo"

2010-09-21T14:39:00.011+02:00

That's a quote from Isobel Campbell (ex-Belle and Sebastian). I saw her and Mr. Razorblade Voice himself, Mark Lanegan, last week in the Ancienne Belgique in Brussels, performing songs from their third and latest cooperative album Hawk.
The Beauty and the Beast-act they started on Ballad of the Broken Seas and continued on Sunday at Devil Dirt is still working for them, although you could definitely tell last week there's some tension between the both of them. And maybe that's not such a bad thing.

I'll admit, the concert was a little whimsical, or better put precarious. But for me that's part of the charm. The first songs were from Hawk, and thank god they're not so etheric like the two previous albums. I like me some dirty blues! Of course Lanegan was being his 'talkative' self, which means he was just standing there in the nearly dark, holding his microphone standard in the same manner he always does, and not interacting to the band or the crowd in any way. He did rise his hand though, twice (!) if I'm not mistaken. Doesn't matter, I love him no matter what. If he just wants to sing, that's fine by me.

Campbell on the other hand was as nervous and shy as ever, and to me it felt like Lanegans attitude only made it worse for her. In the middle of the show Lanegan disappeared and Willy Mason (who opened for them) took his place. All of a sudden Campbell relaxed and introduced the band, and started talking. Even though the songs with Mason sounded a little unrehearsed, the guy still has a great voice. But he's no Lanegan.

After two Campbell solo-songs, Mark returned. And so did the magic. It was effing hot in there, but the fairytale duo still managed to give me chills. I think Mark Lanegan would give everybody chills. Campbell shouldn't be afraid of his cold shoulder on stage. Maybe next time she just needs to wear a scarf or whatever.

Who? Isobel Campbell with Mark Lanegan, support Willy Mason
Where? Ancienne Belgique, Brussels (BE)
When? September 15, 2010
What? Beauty and the Beast meets blues

Photo is property of digg.be, all rights reserved. More photos here.

And here's the clip for Hawk's first single "You Won't Let Me Down Again". No Mark in sight, obviously.

A hidden treasure by Mark Lanegan

2010-08-29T17:47:00.002+02:00

With his razorblade voice, Mark Lanegan can sing just about anything. This is a song I never heard him perform before, and perfect for lazy Sunday afternoons. Enjoy.

Nina Simone is Pure Awesomeness

2010-08-26T20:01:00.003+02:00

Nina Simone was one of the last great ladies of jazz.
Why so?
Just listen to this song:
Nina Simone – You Can Have Him

BREAKING NEWS: new tribe discovered in Leuven

2010-08-20T15:28:00.006+02:00

They call themselves the "Miauw People". And every now and then they leave their mark all around town at public phones. Allthough they don't leave a phone number in order to contact them.
Archeologists and anthropologists are not sure whether they descend from a divine creature that was half man and half feline, or that they just worship a reigning cat queen, or that they are an ancient order that vowed to protect the legacy of Felix the Cat.
The Miauw People aren't conspicuous either: you'll only hear them by night, and even then they are hard to recognize. Sightings of members of this mysterious tribe have therefore been very rare.
If you do spot one, be sure to get an autograph. They aren't that photogenic.

People. Seriously.

2010-08-15T23:12:00.008+02:00

On my way to do some secondhand shopping at the flea market of the Marollen in Brussels (also known as Vossenmarkt), I walked by this shopwindow. It reads: "Ceux qui ne rient jamais ne sont pas des gens sérieux." Dedicated to all serious people. Obviously.

Love is...

2010-08-05T17:03:00.005+02:00

Love

Love isn't always bliss

but remember

love is just this

it's loving

one another.

Dedicated to my best friend in the world, who's getting married to an extraordinary guy the day after tomorrow. Make each other happy, will you?!

Voor alle missers

2010-07-27T18:01:00.003+02:00

Via een oud-kotgenoot ettelijke jaren geleden leren kennen, deze Sukilove. Van horen dan.
En nu heel toepasselijk. Want iemand missen is stom. Dus dan kan je er maar beter aangepaste muziek bij hebben. Opgedragen aan alle missers dus. (pun intended)

move it, move out

2010-06-29T12:11:00.001+02:00

Wegens nakende verhuis onvermijdelijk in mijn playlist:

Oh, kom toch eens kijken

2010-06-25T20:28:00.002+02:00

Genieten van het uitzicht bij de Muur van Hadrianus. En zonder Photoshop btw. Dat kan ik namelijk niet.

Gewoon doen.

2010-06-19T16:36:00.002+02:00

Gezien in Den Haag op 11 juni. Als reactie op de Nederlandse verkiezingen misschien?

Levensvragen

2010-05-27T14:35:00.006+02:00

Mijn ex-huisgenootje en ikzelf hielden er in de twee jaar dat we samenwoonden, enkele bizarre gewoontes op na. Zo was het bij ons normaal dat er geen raam werd opengedaan (want anders zouden ze uit hun kozijn vallen), er voor iedere Gebeurtenis met een hoofdletter een spetterend verkleedfeest werd gegeven, en dat tijdens de afwas De Afwaslijst werd opgezet.
Die fameuze lijst was niet handgeschreven, maar wel een minutieus door ons samengestelde winamp-afspeellijst met - vergeef mij het woord - meezingers. Dat kon gaan van jeugdsentiment à la '2 become 1' van the Spice Girls, maar ook ballades van Nederlandse topartiesten zoals Marco Borsato en Ruth Jacott (in de volksmond ook wel gekend als Rutjekut) krijgen een mens sneller aan het afwassen. Hollandse rap - zo ondervonden wij proefondervindelijk - verhoogt het afdroogtempo zelfs met 1/3! Een must op De Lijst was dan ook Spacekees, in het echte leven Kees Freek Wouter van den Assem, met zijn onvolprezen hit "Ik wil een meisje'.

Laat u echter niet misleiden, dit liedje bevat naast de voor de hand liggende clichés over feesten en drugs ook heuse levensvragen, waaronder de topper 'Wie wil er likken aan Kees zijn scrotum?'. Prachtig dat artiesten tegenwoordig die Lebensschmerz en onzekerheid in eigen teksten gieten, en er gelijk een hele generatie gelijkgestemden mee blij maken.

Ik moest op het kunstevenement FLuRT in Haarlem twee weken geleden dan ook erg terugdenken aan Kees' levensvragen toen ik dit kunstwerk van Claudia Mulder zag. En aan afwassen.

I am a ruin, therefore I used to be a civilization

2010-05-20T15:46:00.004+02:00

Een wandeling door Brussel is altijd een hele belevenis. Overdag of 's nachts, dat maakt eigenlijk geen r**t uit. Hoewel je overdag de graffiti beter ziet staan en je 's nachts nog makkelijker rare mensen tegen komt. Of kerels die je zomaar vastgrijpen, een halve hartaanval doen krijgen en na luide krijsende "non!"-s alsnog verdwaasd afdruipen (dank u wel, Joëlle Milquet).
Dat neemt niet weg dat je op die graffiti-gevels soms geweldig mooie dingen ziet/ leest. En heel soms lees/ zie je iets waar je even over moet nadenken. Op weg naar de Botanique spotte ik deze leuze afgelopen week. Maar toen had ik geen camera bij. Gelukkig won ik concertkaartjes voor Holy Fuck en Sexy Sushi deze maandag, en kreeg ik een herkansing.
En net als je denkt dat je eigen (bedoverachterklein-)kinderen later zullen dansen op de ruïnes van wat eens de 21ste eeuwse beschaving was, en je dit toch wel tragische moment voor jezelf op de gevoelige plaat wilt vastleggen, wordt de treurige schoonheid van het besef van de eigen vergankelijkheid ruw verstoord. Nee, niet door een bende punkers met piercings waar menig acrobaat over zou struikelen of een bende uitgelaten Hare Krishna's, maar door een oude, kromgebogen, sharpei van een vrouw die met haar boodschappentrolley per se de tien centimeter van de stoep waarop ik me bevind, nodig heeft om in één rechte lijn door te lopen naar de bushalte, waar ze vervolgens nog 15 minuten staat te wachten op het busje dat zooooooo komt. Grmbl. Flabbergasted ging ik dan maar opzij.

En nee, de ironie van het moment ontging me niet. Tegelijk moest ik denken aan dat boek van Aidan Chambers uit '82, met de welluidende titel 'Je moet dansen op mijn graf'. En onwillekeurig glimlachte ik het sharpei-vrouwtje even toe.

Must love konijnen

2010-04-30T11:58:00.008+02:00

Gisteravond in Brussel kwam ik na het puike (geweldig woord) concert van ebbehouten deerne Joy Wellboy in pittoresk café De Walvis een wel heel speciale gast tegen. De opdringerige oude man met ranzige pet die op de vette 90's beats van Leila K's "Open Sesame" (met dank aan DJ-duo Blanche & Bietnik) mij zeer weerstaanbaar vroeg of ik met hem wilde dansen, haalde ineens vanuit het niets een konijntje boven. Aan een leiband. En niet uit zijn pet, welteverstaan, maar wel uit zijn binnenzak. (Ik weet niet wat erger is?)

Nu kan dit als openingszin wel tellen, maar toch. Gelukkig voor het konijntje maande bezorgde Blanche (of was het nu Bietnik?) de man aan om de konijnenoortjes af te schermen wegens gehoorschade enzo. Waarop hij het hazepad koos. (ha!)

En omdat ik in een konijnenbui ben vandaag, hier "Coming Up Easy" van Paolo Nutini (de muziek is ook wel ok maar niet wauw) starring... Een konijn!

The Smiths - Please, please, please let me get what I want

2010-04-14T11:29:00.002+02:00

Ik weet het, de laatste posts zijn allemaal muziekclips geweest, maar sommige liedjes blijven zodanig in je hoofd zitten dat je ze wel MOET delen met anderen.
Hier eentje van The Smiths, toen Morrissey mensen alleen maar in gedachten uitschold omdat ze vlees aten.

She & Him - Why do you let me stay here?

2010-04-12T13:07:00.007+02:00

Het gras is groen, de bloesem hangt aan de bomen en de vogeltjes fluiten... Leve de lente en de bijbehorende lentekriebels!
Die geven me elk jaar opnieuw zin om zomaar op straat te gaan zingen en dansen. Maar in een bank, zoals Zooey Deschanel en Joseph Gordon-Levitt hierboven doen, mag natuurlijk ook.
Het liedje is van She & Him, oftewel iets-meer-dan-gelegenheidsduo actrice Zooey Deschanel (ja, ze kan ook zingen) en indie singer-songwriter M. Ward en smeekt je bijna om je heupen in beweging te zetten.
Gaat dus heen en dans!

Zalig Pasen met een langbenige John

2010-04-04T14:23:00.005+02:00

Zo heel af en toe kan mijn Winamp-speler me nog eens verrassen. Als dat dan ook nog op Paaszondag gebeurt, dan is het een bijna een teken van boven.
Mijn paascadeau aan u allen is bijgevolg een hit van Haysi Fantayzee, een Britse new wave band uit de jaren '80. "John Wayne is big leggy" gaat over - hoe kan het ook anders - John Wayne, dè grootste western-ster aller tijden, en het feit dat hij zijn revolverholster weigert uit te doen wanneer hij een squaw berijdt. God zal het hem lonen.

Het ene poesje is het andere niet

2010-03-31T14:28:00.011+02:00

Na een paar jaartjes rust is hij weer helemaal terug van weggeweest! Nee, ik heb het niet over Ricky Martin, die zich gisteren officieel uitte als een fiere homoseksueel (goh, verrassing!), maar wel over de glorieuze retour van The Pussy Wagon!

Je weet wel, die schreeuwerige rood-gele pick up truck waarin Uma Thurman in Kill Bill Vol.1 en 2 rondreed om wraak te kunnen nemen op David Carradine. Nu speelt The Pussy Wagon een gastrol in de nieuwste videoclip van Lady Gaga featuring Beyoncé, getiteld "Telephone". Volgens sommigen beter dan Michael Jacksons "Thriller", anderen vinden het een onnodig vertoon van outfits om een middelmatig popnummer te camoufleren. Hier in België zijn we voornamelijk trots omdat Gaga en Beyoncé in de laatste shots ontwerpen van de jonge inheemse ontwerpster Emilie Pirlot dragen.

Ikzelf schipper tussen beide meningen: coole clip hoor, met die colablikjes in het haar en al die waanzinnige lapjes stof (outfits zou een overstatement zijn), maar echt weg ben ik niet van het nummer. Maar dat hoeft ook niet, het is zo catchy dat het willens nillens in je hoofd blijft zitten. Mission accomplished voor Gaga, want ik schrijf er nu zelfs een blogpost over. (verdorie, ze is wel goed!)

Ik wilde echter jullie aandacht vestigen op een vehikel dat zijn mosterd ongetwijfeld bij Tarantino's befaamde Pussy Wagon heeft gehaald: aanschouw hier The Pink Pussy! Dit prachtige tuning-meesterwerk zag ik twee jaar geleden op de markt in de Kempische stad Geel. En nee, het was geen übermacho of gefrusteerde lesbienne die achter het stuur zat, ik heb er een voltallige familie inclusief bomma(!) zien in- en uitstappen. Waarschijnlijk was het haar auto. En dan maar zeggen dat ze in de Kempen niet ruimdenkend zijn.

Goede Jesus, verhoor mij

2010-03-30T14:57:00.003+02:00

Gezien in De Ponteneur, een gezellige bistro in de Dapperbuurt van Amsterdam.

Film- en leesmaandboek 2010: Februari

2010-03-29T00:09:00.000+02:00

Lepityöke heeft even stilgelegen, maar daar komt bij deze verandering in! Zoals beloofd houd ik een film- en leesmaandboek bij, en in februari is de supertip van de maand een boek! Lezen dus, die handel!

Bekeken:

- A Man of no Importance (1994)
- Nueve Reinas (2000)
- The Men Who Stare at Goats (2009)
- Nights in Rodanthe (2008)
- Mad Men - Season 2 (2008)

Uitgelezen:

- Een schitterend gebrek - Arthur Japin (2003)
- De dwerg in het bordeel - Carl-Johan Vallgren (2002), in 2005 ook vertaald in het Nederlands

Goede daad/ supertip van de maand:

De dwerg in het bordeel!

OK, ik geef het toe, het eerste wat mij aantrok bij dit boek was de titel. Mijn fantasie sloeg gelijk op hol. Tussen het lezen van de titel, het vastpakken en omdraaien van het boek en de achterflap lezen, projecteerde mijn brein verschillende voorstellingen van dwergen in bizarre houdingen in bordelen. Zo kregen ook Sneeuwwitje en de zeven dwergen ineens een heel kinky dimensie, niet geschikt voor kinderen. Of misschien zou het boek de geschiedenis van een bordeel met uitsluitend dwergen vertellen. Er moeten toch wel mensen zijn die daarop kicken?

De achterflap maakte gelijk korte metten met mijn vermoedens: het betreft hier een liefdesgeschiedenis tussen twee nogal ongewone protagonisten. Hercule de dwerg en Henriëtte de beeldschone worden beiden op dezelfde stormachtige nacht in 1813 geboren. In een bordeel - vandaar de titel - in Königsberg. Met Hercule blijkt vanalles mis te zijn: ten eerste is hij een dwerg, ten tweede heeft hij geen armen, alleen maar vingers die aan zijn schouders vastzitten. En ten derde is hij doofstom. Om het plaatje te vervolledigen heeft de Zweedse auteur zijn held ook nog een kanjer van een hazelip gegeven, zodat Hercule in plaats van een neus één groot gapend gat in zijn gezicht heeft.

Henriëtte en Hercule groeien samen op temidden van geslachtsziekten en perversiteiten, en worden verliefd. 't Zit vanbinnen! - letterlijk dan. Hercule communiceert immers via telepathie, en is aldus een ware polyglot. Op haar tiende verjaardag wordt Henriëttes maagdelijkheid verkocht aan de hoogste bieder, traditie in die tijd zo schijnt. Hercule kan er een stokje voor steken maar wordt zwaar gestraft en gescheiden van zijn mooie meisje. De rest van het boek gaat over zijn omzwervingen in negentiende-eeuwse Europa, zijn zoektocht naar Henriëtte en zijn wraak op degenen die hen gescheiden hebben.

Het geheel is een niet te zoetsappig verhaal over liefde in tijden van achondroplasie, met een ruw kantje. Absoluut de moeite waard, al was het maar om je eigen brein te dwingen om een voorstelling van Hercule te schetsen. En om af te sluiten: wist je dat een bruine dwerg een hemellichaam is dat lichter dan een ster, maar zwaarder is dan een planeet? Dank u, Google!

Je bent pas echt triest als...

2010-03-25T15:03:00.010+01:00

... je 20 minuten na afloop van een concert door de security hardhandig wakker wordt gepord en vriendelijk verzocht wordt om de zaal ein-de-lijk te verlaten. Het wordt nog triester als mensen zoals ik een foto van je nemen en die op hun blog posten.

Het optreden in kwestie was dat van de Japanse post-rockers Mono afgelopen maandag in het Depot in Leuven. Juist ja, post-rock. Het is en blijft een beetje een vaag begrip, net zoals de muziek zelf eigenlijk. Maar de affiches van Malleus zijn altijd kleine kunstwerkjes.

Ik associeer alle woorden die met post- beginnen met het begrip "postmodernisme" (ook lekker vaag) en dan vooral met de beroemde uitspraak van de Franse filosoof Lyotard "la fin des grands récits". Postbodes uitgezonderd. Nu vind ik dat het einde van de grote verhalen voor post-rock niet echt opgaat.

De meeste post-rocknummers zijn episch lange vertellingen van indrukken, gevoelens en soms zelfs verhalen. Dikwijls doen de namen van de respectievelijke bands (Godspeed You! Black Emperor, Explosions in the Sky, God is an Astronaut, Mogwai) of de albumtitels (Mono's Walking Cloud and Deep Red Sky, Flag Fluttered and the Sun Shined, A Silver Mt . Zion's He Has Left Us Alone But Shafts of Light Sometimes Grace the Corners of Our Rooms) om er enkele te noemen, een groot verhaal vermoeden.

Wat betreft Mono afgelopen maandag: ik zag hen voor het eerst vijf of zes jaar geleden op de wei van Pukkelpop, om 2u 's nachts voor vijf man en een paardenkop spelen in de Club - als ik het mij goed herinner. Wat mij vooral voor de geest komt is mijn allereerste muzikale -sorry voor de term - orgasme. Nog nooit was ik zo bevangen geweest door golven van muziek. Nu, de aanhoudende wietwalm en de typische festivalvermoeidheid kunnen daar ook wel voor iets tussen gezeten hebben. Maar ik dwaal af.

Enkele jaren later zag ik hen als headliner met nog twee of drie andere bands in de Muziekodroom in Hasselt spelen. Opnieuw dat grote Oh!-gevoel mogen meemaken, maar ik weet ook nog dat ik het heel cool vond dat die serieuze Japanners zelf hun t-shirts en cd's stonden te verkopen.

Ik moest echter terug aan dat muzikale orgasme denken toen iemand in het publiek maandag diezelfde term in mijn oor brulde. Helaas is de eerste keer altijd wat monumentaler, zodat ik het optreden een beetje mak vond. Een uur en drie kwartier sferische muziek is een beetje lang voor een orgasme, hoewel varkens het wel dertig (!) minuten kunnen volhouden. Dan is het niet verwonderlijk dat een beetje man in slaap valt.

Film- en leesmaandboek 2010: Januari

2010-02-08T22:31:00.007+01:00

Omdat ik toch wel regelmatig een boek opensla of een filmpje kijk, heb ik besloten om een film- en leesmaandboek bij te houden in 2010. Kwestie van in mijn hoofd een beetje orde op zaken te stellen.

En hee, als ik u een goeie lees- of een kijktip kan meegeven, is dat mooi meegenomen. Toch?!

Ik zal eveneens mijn persoonlijke favoriet of aanrader van de maand kort beschrijven en zodoende dat gat in uw cultuur een beetje kleiner maken. Mag u gelijk beschouwen als mijn goede daad van deze maand.

Bekeken:

- Australia (2008)
- Bienvenue chez les chti's (2008)
- De Kleine Zeemeermin (1989)
- Pane e Tulipani (2000)
- Tea with Mussolini (1999)
- Fantasia (1940)
- Let the right one in (2008), bij ons gerealeased in 2009
- Avatar (2009)
- Mad Men - Season 1 (2007)

Uitgelezen:

Harry Potter and the Half-Blood Prince - J.K. Rowling (2005)
Harry Potter and the Deathly Hallows - J.K. Rowling (2007)
The Diamond as big as the Ritz - F. Scott Fitzgerald (1922)

Goede daad/ Supertip van de maand:
Pane e Tulipani!

Een pareltje van een Italiaanse film.
Het verhaal speelt zich af in Venetië, waar huisvrouw Rosalba per toeval verzeild raakt.
Al gauw leert ze de suïcidale ober Fernando kennen (een meesterlijke Bruno Ganz, die ook de hoofdrol in Der Untergang speelde), en wordt ze voor het eerst echt verliefd. Te midden van brood, verlepte tulpen, accordeonmuziek en bizarre dromen beseft Rosalba dat het leven meer is dan afwassen alleen (herinner u de Per-wasmiddelreclame).

Z.A.B. 2

2010-02-08T21:40:00.004+01:00

Ook op zaterdag 6 februari blogde ik weer bij nrc.next.

Deze keer over grappig financieel nieuws in België.

Het resultaat kan je hier bekijken!

Everybody Was In The French Resistance... Now!

2010-01-27T22:00:00.009+01:00

Enkel en alleen omwille van de groepsnaam moet u eens even luisteren naar dit maffe duo.

Naar eigen zeggen corrigeren Eddie Argos en Dyan Valdés "the mistakes of pop songs past".

Zo blijkt dat Sinatra's "My Way" niet altijd de beste weg is, dat Gerry and the Pacemakers best alleen kunnen lopen en dat Michael Jackson het eigenlijk had over "Billie's Genes".

Op zijn eigen blog geeft Mr. Vargos verder uitleg over de grote fouten in de popgeschiedenis.

Kijk hier of hieronder hoe ze punkrocktrutje Avril Lavigne op haar plaats zetten!

Had ik al gezegd dat ze op 17 februari in de Botanique in Brussel optreden?

Quote van de week

2010-01-25T22:10:00.005+01:00

There's no shortcut to rock 'n roll, man!

Aldus Phyllis, de Amerikaanse die de Daklozenkrant verkoopt aan de Albert Heijn in de Molukkenstraat te Amsterdam, toen ze het had over haar gitaarleraar in de USA.

Z.A.B. (Zie Ander Blog)

2010-01-22T11:12:00.005+01:00

Vandaag blog ik per uitzondering niet hier, maar op het blog van nrc.next!

Mijn blog over de vraagtekenbroche van eurocommissaris Neelie Kroes vind je hier.

Veel leesplezier!

Quote van vorige week

2010-01-20T11:27:00.000+01:00

"And were it left to me to decide wether we should have a government without newspapers or newspapers without a government, I should not hesitate a moment to prefer the latter."
Thomas Jefferson

Could it be magic?

2009-12-31T11:35:00.000+01:00

De afgelopen week kon u er niet naast kijken: werkelijk ó-ver-al werd (en wordt) er met eindejaarslijstjes naar 's mens hoofd gesmeten. Wegens mijn lichtelijke overdosis lijstjes ga ik u daarmee op mijn blog niet vervelen. Wel werd mij gevraagd na te denken over wat nu MIJN ontdekking van de noughties is.

Allereerst: de noúghties?? Ik blijf het een vreselijk woord vinden. Het verwijst naar mijn gevoel ook helemaal niet naar een decennium, eerder naar rood kanten ondergoed ofzo. Maar dat terzijde. Ten tweede ben ik er mij volledig van bewust dat het tweede decennium van deze eeuw eigenlijk pas begint in 2011. Maar de overgang van 09 naar 10 getuigt voor mij van veel meer symboliek. Dus lekker puh.

Ik heb de voorbije tien jaar heel veel ontdekt. Nu kan ik de kleffe en clichématige toer opgaan en oeverloos uitweiden over het belang van familie, goede vrienden en liefde, maar dat ga ik niet doen. Ik heb alleen beseft dat ik niet goed functioneer zonder.
Ik zou het ook kunnen hebben over mijn studententijd. Op kot gaan en de bijbehorende vrijheid die dat meebracht, waren ontdekkingen op zich, evenals de colleges, proffen en examenstress. Mijn medestudenten Geschiedenis wisten mij keer op keer te verbazen met hun kennis van volledig overbodige feiten: zoals de naar zwaarlijvigheid neigende jongeman terecht opmerkte tijdens een les Middeleeuwse Paleografie:"Professor, u deed net konde van de slag in West-Rozebeke in 1245, maar deze vond wel degelijk plaats in Oost-Rozebeke." Of was het nu omgekeerd? Na het uitgaan op donderdag dienden onaangename ontdekkingen zich op vrijdagochtend aan als hoopjes braaksel, willekeurig verspreid doorheen de hele stad. En helaas bleken die soms moeilijk te ontwijken. Stoere en/ of genante dronkemansverhalen zal ik veiligheidshalve maar achterwege laten.

De wereld heb ik eveneens ontdekt in de jaren nul. Of iets minder melig geformuleerd: België is niet de wereld. Voor diegenen die in kosmopoliete metropoleis zijn opgegroeid, zal dit nogal flauw klinken. Als men zoals ondergetekende uit een katholiek gehucht uit de Antwerpse Kempen komt, voelt dat een beetje anders. Citytrips en couchsurfing zorg(d)en voor veel onverwachte ontmoetingen, inzichten, vaagheden, geweldige mensen, rare uitspraken en vooral heel veel lol.
Internet, chatten, Google, Skype, Facebook en aanverwanten heb ik niet alleen ontdekt, maar zijn nu ook een manier van leven geworden. Een wereld zonder laptop lijkt gewoon ondenkbaar. Surfen op het wereldwijde web is een mensenrecht, als het van mij afhangt.

Random wetenswaardigheden heb ik natuurlijk ook ontdekt in de double zero's. Zo heet een frit spécial in Nederland 'patatje oorlog', is het onmogelijk om je elleboog met je neus aan te raken en is de 'Lifestraw' van de Deen Mikkel Frandsen volgens onder andere Forbes Magazine de beste uitvinding van de eeuw.

Maar wat ik ECHT ontdekt heb? Ik zou iets kunnen antwoorden in de trant van "voor mij telt eerder de reis, en niet de bestemming, laat ik het dan maar houden op ontdekken zelf", maar da's net iets te pseudo-filosofisch, zelfs voor mij. Mijn ontdekking van het voorbije decennium is... Harry Potter!
En dan niet de acteur Daniel Radcliffe, maar de boeken zelf. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik de boeken pas in september van dit jaar ben beginnen lezen, maar de films ben ik wél steevast in de cinema gaan bekijken. En zoals het cliché luidt, zijn de boeken ook in dit geval véél beter. Ondertussen ben ik gestrand op p. 412 van het vijfde deel. Ik weet nu al dat het zesde en zevende deel mijn ontdekking van 2010 zullen zijn.

Happy holidays!

2009-12-24T08:58:00.000+01:00

De Morgen Online-lezers zullen dit plaatje ongetwijfeld herkennen, het doet al een week dienst als mijn bureaubladachtergrond. Nothing says 'merry christmas' like blasphemy, right?

Bij deze wens ik iedereen alvast een Zalig Kerstfeest en een Gelukkig Nieuwjaar, of zoals men in Geel placht te zeggen: "Ne zoooaalige Kessemis en ne gelukkigen Niefjoar!" Waarop u, beleefd en welopgevoed als u bent, antwoordt met: "Vansgelijken!"

Moet ik me zorgen gaan maken?

2009-12-08T11:43:00.000+01:00

Bij het lezen van dit artikel in de Volkskrant online moest ik even slikken..

Gelukkig hebben ze bij het NRC een koffiemachine en poetspersoneel!

Weg uit België - er IS leven op Pluto!

2009-11-25T13:05:00.000+01:00

't Is dat ik op stage vertrek dit weekend naar Nederland, want anders was ik misschien spontaan vertrokken.

Zojuist hier op De Standaard Online gelezen dat België opnieuw of eerder, vanouds een premier heeft. Yves Leterme, terug van nooit echt weggeweest.

Wat een klucht.

(En ja, deze illustratie is ironisch bedoeld.)

Wie het Choo'tje past... trekke het uit elkaars handen!

2009-11-17T14:18:00.000+01:00

De afgelopen weken kon u er niet naast kijken: werkelijk iedere Vlaamse krant of media-aanverwant had wel iets te zeggen over de collectie die Jimmy Choo (de franchise, niet de man zelf) ontworpen had voor de Zweedse kledinggigant H&M.

Zo ook - geloof het of niet - mijn eigen broer. Om zijn lief te plezieren, en gewoon ook om te laten zien dat hij over een heuse winnaarsmentaliteit beschikt, deed hij mee aan de Facebook-wedstrijd om als één van de eerste lucky few binnen te mogen. Hij leek het ook daadwerkelijk te gaan halen, tot ze hem van vals spelen beschuldigden (30000 keer op uzelf stemmen mag blijkbaar niet) en gediskwalificeerd werd. Een aantal mails later werd duidelijk dat de mode-Zweden hun mening niet gingen herzien.

Over naar plan B dan maar. Ofwel: gebruik emotionele chantage om uw zus zo gek te krijgen dat ze op een zaterdag om halfvijf opstaat zodat ze om 6u 's morgens in de rij voor de H&M in de Brusselse Nieuwstraat gaat aanschuiven, voor schoenen voor UW lief. Ondergetekende is, zoals bekend, uit Geel afkomstig en bijgevolg gek genoeg.

En dat God een komiek is, bleek maar weer eens afgelopen zaterdag. Ik, die een carrière gemaakt heb in te laat komen en menig boek zou kunnen publiceren over onvoorziene omstandigheden die zich altijd schijnen voor te doen als je een bus of trein moet halen, IK, ik was op tijd voor de trein van 5u37. Het verkleumen tijdens het wachten voor de GP Formule 1 in Spa-Francorchamps indachtig, had ik zelfs een thermos koffie en een extra deken mee. Mijn broer, diezelfde jongen die al twee maanden op rij dagelijks de woorden 'Jimmy Choo' liet vallen en er prat op gaat de punctuele van ons tweeën te zijn, die was te laat. Wekker verkeerd gezet. God heeft veel gevoel voor humor, zoveel is duidelijk.

Onderweg naar de Brusselse Nieuwstraat werd ik nog even vastgegrepen door twee dronkaards waarvan ik dacht dat ze me wilden overvallen. Gelukkig kon ik me snel bevrijden van 's mans houdgreep en had ik geen cash geld op zak. Hey, no pain, no gain.

Onderweg hoopte ik stiekem dat ik niet de eerste daar zou zijn, voor mijn gevoel zou ik me onsterfelijk belachelijk maken door als eerste om zes uur 's morgens te gaan aanschuiven voor een paar schoenen. Eénmaal daar, bleek dat er minstens 40 personen nòg gekker waren. En Gene Thomas, want die stond daar ook. Juist ja, God is een komiek pur sang. Overigens wel een heel sympathieke gast. (Gene, niet God)

Tijdens het wachten geraakte ik aan de praat met een oudere Engelse dame die haar dochter een leuk afstudeercadeautje wou kopen, en andere Belgische die dit duidelijk al meer had gedaan. Na ongeveer een uurtje wachten was mijn broer uiteindelijk ook ter plaatse.

Van koffie, deken en conversatiepartners voorzien verliep het wachten zeer aangenaam en snel, maar dat kan ook te maken hebben met een cafeïnerush of drie.
Vervolgens werden de armbandjes uitgedeeld: om te voorkomen dat er doden zouden vallen, was de schoenen-sectie afgesloten met paarse dranghekken, en mochten mensen er per groepjes van twintig in, en dat gedurende 10 minuten. De spelregels: van elk item mocht je één stuk kopen, in één maat. Zodoende krijgen andere mensen ook nog een kans om een Choo op de kop te tikken, en verdient E-Bay geen kapitalen. (dat zou trouwens ijdele hoop blijken)

Mijn broer en ik mochten met de eerste 60 binnen, ofwel de derde en gele groep. Om halftien opende de H&M zijn deuren, en wat volgde was ongezien. Een stormloop op de vrouwenkleding van Jimmy Choo, verscheidene fashionista's met de ellebogen, stiletto's en dodelijke blikken in de aanslag. Ik heb wijselijk een paar passen opzij gezet. Vijf minuten later was de strijd gestreden en waren alle Jimmy Choo-kledingrekken leeg.

Om 10u15 was het dan onze beurt om onze schoenslag te slaan: snel en efficiënt wisten mijn broer en ik twee paar voor zijn lief, een paar voor de mama van het lief en een paar voor een fashionista-vriendin die helaas geveld was door de griep, te bemachtigen. Waarop mijn broer opmerkte of ik misschien niet zelf een paar zou willen?

Nu moet u weten dat ik een beetje schoenverslaafd ben. Mijn gehele vrienden- en kennissenkring zal dat volmondig beamen. Ik heb ook al heel wat meegemaakt dankzij een al dan niet verkeerde keuze van schoenen: het scheuren van enkel-gewrichtsbanden tijdens volksdansen op de chiro in mijn blauwe Dr. Martens, blaren tot bloedens toe op Romereis dankzij De Roze Schoenen, bevriezen in Berlijn in mijn nieuwe laarsjes. Als ik ergens heenga, heb ik meestal twee tot drie paar verschillende schoenen mee. Om te kunnen kiezen. En als ik een outfit kies, begin ik meestal met de schoenen.

Dus toen mijn broer zijn vraag opperde, moest ik wel even slikken. Ik zou er ongetwijfeld spijt van krijgen, als ik geen paar zou kopen. Het zou nog gekker zijn om bijna vier uur aan te schuiven voor schoenen, en er dan zelf geen te kopen. God zou zich doodlachen, als Hij dat kon.

En zodoende ben ik gezwicht. Mijn schoenfamilie mocht een nieuw paar van blauw en zwart lakleer met een hakhoogte van 12 cm verwelkomen. Ongemakkelijk? Ja. Nek-breek-gevaarlijk? Ja. Onpraktisch? Nog meer. Mooi? (verzuchtend) Ja..

Op weg naar het station werden we bedeeld met menige vuile blik van meisjes die te laat waren. Zò gek krijgen ze me toch niet meer. Zò grappig is God nu ook weer niet.

De rij om 6u05.

De rij om 7u15.

Wat een fashionista lijden kan!

Nog anderhalf uur te gaan!

Magische armbandjes!

De rij om 8u46.

Nog snel koffie slurpen!

Een bende hyena's was er niks tegen...

Iemand gaat heel goeie punten scoren bij zijn lief!

Roken is goed voor uw stem!

2009-11-17T13:40:00.000+01:00

Laat ik maar gelijk eerlijk zijn: ik ben niet zo'n elitaire muzieksnob die al haar hele leven naar Bob Dylan, Neil Young, Lou Reed en aanverwanten luistert. Niet dat ik voorgenoemden niet kan waarderen, maar ik ga er niet prat op om tijdens de wekelijkse Libertad-muziekquiz Dylans B-sides mee te kwelen.

Marianne Faithfull is ook zo'n artiest die iedere zichzelf respecterende muziekliefhebber moet kennen en waarvan je minstens drie platen (op vinyl!) moet grijsgedraaid hebben. Helaas, tot voor twee jaar kende ik weinig of niets van deze mevrouw. Mijn voormalige huisgenootje had de eer om dit gat in mijn cultuur op te vullen.

Voor mij begon het allemaal met "File it under fun from the past". Ik ben gek op vrouwen die klinken alsof ze alle miserie van de wereld eigenhandig op hun iele schouders moeten torsen. Het zal u dan ook niet verbazen dat Billie Holiday, Nina Simone, Patty Waters en recenter Amy Winehouse geregeld door mijn boxen weerklinken.

Hetzelfde voor mevrouw Faithfull. Zij werd in de beruchte jaren '60 ontdekt door Mick Jagger, met wie ze ook tijdelijk rondscharrelde. Veel drank en drugs en jaren later stond ze afgelopen vrijdag in de AB in Brussel weer eens op het podium in België. (Voor de kritische lezers onder u: ze was inderdaad ook te zien op Gent Jazz deze zomer, maar toen kon ik er helaas niet bij zijn.)

En ik moet zeggen: ik was en ben nog steeds onder de indruk. Faithfulls stem klinkt nog steeds zwaar, en doorleefder dan op haar vroegere opnames is te horen, maar ze haalt nog steeds alle noten. Alleen een diepe (rokers)hoest gooide af en toe rook (haha) in het eten. En het moet gezegd, voor haar leeftijd ziet Marianne Faithfull er bijzonder goed uit.

Wat ze allemaal gezongen heeft? Schijnbaar moeiteloos werden klassiekers zoals "Broken English" en "Sister Morphine" afgewisseld met eigentijdse covers. "The Crane Wife 3" van The Decembrists was een aangename verrassing, en ook op Black Rebel Motorcycle Clubs "Salvation" kwam La Faithfull bijzonder vinnig uit de hoek. 'Klassiekere' covers van Duke Ellington en Randy Newman mochten ook niet ontbreken.

Alleen speelde de leeftijd (of het leven in de sixties) haar een beetje parten: bij het aankondigen van haar band moest ze beroep doen op één van haar muzikanten, naar eigen zeggen "haar geheugen".
Dat Faithfull af en toe de draad even kwijt was, kon de pret niet drukken. Integendeel, het maakte haar alleen maar sympathieker in mijn ogen.

Kortom, ik was blij dat ik erbij was. Al was het maar om op de volgende Libertad-muziekquiz ook eens de snob te kunnen uithangen.

Wie? Marianne Faithfull.
Waar? Ancienne Belgique, Brussel.
Wanneer? Vrijdag 13 november 2009.
Hoe? Ge-wel-dig!

What a difference a day makes

2009-11-05T20:40:00.000+01:00

Dinah Washington rules!

Easy listening die perfect bij druilerig Belgisch weer en dito gemoedsstemmingen past.

Mensen zonder deadlines leven langer (... en bloggen ondertussen!)

2009-10-30T22:52:00.000+01:00

Levenswijsheden staan dikwijls op wc-deuren, Boomerangkaartjes, of in dit geval op bierviltjes. Met dank aan Hoegaarden. Maar daar wilde ik het eigenlijk niet over hebben. Wel over de zin of onzin van bloggen. Waarom blog ik? En waarom blogt u?

Andrew Sullivan, hoofdredacteur bij the Atlantic, heeft in niet mis te verstane bewoordingen geblogt waarom hij blogt. En ik kan het op verschillende punten met hem eens zijn.

In deze 21ste-eeuwse maatschappij lijken woorden zwaar aan kracht te hebben ingeboet. Met de huidige technologieën moet er toch meer gekeken en minder geschreven worden? Niets is minder waar. Woorden zijn nog nooit zo "now" geweest, zoals Sullivan mooi besluit.

Net omdat we in een postmoderne samenleving zijn terecht gekomen, is bloggen een nieuwe vorm van communiceren geworden. La fin des grands récits, indeed! Blogposts zijn over het algemeen kort, hevig, persoonlijk, heel erg real time en een beetje verslavend.

Als aspirant-schrijver geeft het een enorme kick om niet te moeten wachten op een vorm van toelating om gepubliceerd te worden, nee, je publiceert gewoon lekker zelf. En zo vaak als je zelf wil. Bloggen als een 'narcotic', zo zegt Sullivan.

Bloggen is tegelijk ook een beetje blootgeven. Van jezelf, wat je bezighoudt. Een soort van openbaar dagboek, waarin je moet oppassen dat je niet teveel prijsgeeft. Hoewel die schijnbare oppervlakkigheid een mooi masker kan zijn voor wezenlijke diepzinnigheid. Maar ik word filosofisch.

Wat ik wilde zeggen: er bestaat niet zoiets als "blogger's block". (een hele mooie vondst van meneer Sullivan) Er is altijd wel iets wat je boeit. Of niet boeit. Bloggen is vooral rijk aan persoonlijkheid. En onthullend. En spannend. Wachten op reacties. Reageren op reacties.

Bloggen is ook: niet nadenken. In een bui van woede, angst of verdriet zal een mens al sneller op 'verzenden' durven klikken. En hier valt het woord: bloggen is vooral durven. Jezelf te grabbel gooien op het wereldwijde net, het is niet iedereen gegund.

Het leven is aan de durvers. Of de bloggers, zo u wil. En daarom blog ik.

De Standaard - Beha is 'fraude'

2009-10-29T16:49:00.000+01:00

Zojuist gelezen op De Standaard Online:

Beha is 'fraude'

MOGADISHU - Beha's dragen creëert valse verwachtingen, is daarom tegen de islam en moet dus verboden worden. Dat vindt althans de islamistische groepering Al Shabaab in Somalië. Er kwamen al verschillende meldingen van vrouwen die verplicht werden hun beha te verwijderen door de islamitische milities, en die veroordeeld werden tot zweepslagen.

Volgens inwoners uit het noorden van Mogadishu krijgen vrouwen die bh's dragen, publiekelijk zweepslagen door de milities van Al Shabaab. De vrouwen werden verplicht om hun bh uit te doen en met hun borsten te schudden.

'Borsten moeten van nature stevig zijn, of hangen', is de redenering van de milities. Vrouwen die een beha dragen, doen dat in hun redenering om te misleiden en dat zou tegen de regels van de islam zijn.

Somaliërs zijn traditioneel gematigde moslims. Maar Al Shabaab wil de sharia invoeren in heel Somalië. De groepering heeft films, voetbal, muzikale ringtones en dansen op trouwfeesten al verboden. Mannen die hun baard scheren, riskeren zweepslagen. En twee mannen die beschuldigd werden van diefstal, werden eerder deze maand veroordeeld tot amputatie van een hand en voet.

De Standaard - Beha is 'fraude'

This is not a lovesong!

2009-10-24T14:11:00.000+02:00

... Maar wel een liefdesverklaring aan het adres van Nouvelle Vague. Wie?, zegt u.

Nouvelle Vague (oftewel Frans voor New Wave) bestaat sinds 2003. En dat zult u bij deze geweten hebben. Marc Collin en Olivier Libaux zijn de oprichters van dit pop-collectief, en geven new wave-klassiekers (hence the name) en bekende punk-nummers een bossa nova- en jazzy restyling. 't Is te zeggen, op hun laatste plaat treedt de bossa nova naar de achtergrond om plaats te maken voor Amerikaanse country en bluegrass. Een veelheid aan vrouwelijk schoon verleent maar wat graag nieuw cachet aan een 'oude' track.

Klinkt dat niet geforceerd, hoor ik u denken. Neen, bijlange na niet.

Ik had de eer erbij te mogen zijn afgelopen woensdag in het Depot in Leuven, toen ze daar het kot in brand staken. Ondanks mijn brakke timing (ik kwam binnen toen het eerste liedje 'Master and servant', een bewerking van de Depeche Mode-klassieker, al bijna was afgelopen), en mijn verkouden kop (het circuleert, weet u wel) wisten leading ladies Melanie Pain en Nadeah Miranda met hun zwoele stemmen en opzwepende dansmoves mij toch te verleiden tot meebrullen en heupshaken.

Nadeah leek dikwijls meer op een wilde Indiaanse die met haar buigzame lichaam de goden blootvoets om vuurwerk (of regen?) verzocht. Gelukkig sprongen haar vonken over op het publiek, zeker toen ze even neerdaalde om te laten zien hoe het moest, dat shaken. 'Too drunk to fuck', kweelden wij lustig mee. The Dead Kennedys zagen dat het goed was.

Melanie gaf ons met haar snoezige Franse accent dan weer kippenvel met haar versie van ondermeer 'Love will tear us apart'. Zelfs Ian Curtis zou een glimlach niet kunnen onderdrukken bij het horen van zoveel lieflijkheid.

Het publiek ging volledig uit zijn dak, en dus volgden er twee bisrondes. Hees en stijf wurmde ik mij na afloop een weg naar buiten. Om een kletsnatte fiets met een platte band aan te treffen. Regen en vuurwerk, het gaat blijkbaar toch samen. Met dank aan Nadeah.

Wie? Nouvelle Vague ft. Melanie Pain en Nadeah Miranda
Waar? Het Depot, Leuven.
Wanneer? woensdag 21 oktober 2009.
Web? http://www.nouvellesvagues.com/

Een voorproefje:

Toodoo, toodoo, tout doucement

2009-10-21T20:45:00.000+02:00

't Is eigenlijk een cover. Maar soms zijn die beter dan het origineel. Hoewel ik eerlijk moet bekennen dat ik de originele versie uit '57 van Blossom Dearie, een Amerikaanse jazz-zangeres, nog niet gehoord heb.
Leslie Feist heeft in 2003 met "Let it Die" één van de beste cd's van dit decennium gemaakt, en dit liedje staat erop.
Ga zitten, leg uw tv en huisgenoten het zwijgen op, en geniet.

A horse is a horse, of course of course!

2009-10-20T14:03:00.000+02:00

En een woord is een woord. Akkoord?

Toch niet helemaal. Sommige woorden hebben nu net (soms letterlijk) een streepje voor op hun soortgenoten. Het wordt pas echt leuk als één woord een hele handeling of omschrijving uitdrukt.

Ik geef een voorbeeld uit het Geelse dialect. Voor de lezers met een minder uitgebreide kennis van de Belgische geografie: Geel is een stad (geen gemeente) in de provincie Antwerpen, en de inwoners zijn gezegend met een heerlijk plat Kempisch accent. Maar om nu terug te komen op mijn voorbeeld: in Geel bezigen de mensen het woord ujezen. Dat is een werkwoord, dus ik ujes, jij ujest, wij ujezen. Het betekent 'overvloedig gieten met hoogstwaarschijnlijk morsen tot gevolg'. Hoe ze erop zijn gekomen, die Gelenaars? Geen idee. Feit is wel dat het woord een hele lading dekt, en veel lekkerder bekt dan 'overvloedig gieten met morsen tot gevolg'.

Dat soort kernachtige woorden spreekt tot de verbeelding, en ik zou willen dat er meer van waren in correct, aantrekkelijk en duidelijk Nederlands. Ujezen valt spijtig genoeg niet onder deze noemer. Lepityöke, de naam van dit blog, overigens ook niet. Het is nochtans een correct, aantrekkelijk en duidelijk woord - in het Hongaars. Wat betekent dat dan, hoor ik u denken.

Wel, een lepityöke is niets meer of minder dan een zwierig zomers jurkje. Een Hongaarse vriend die me onlangs opzocht, wist het me te vertellen. En het was liefde op het eerste gehoor. Want ik houd heel erg van zwierige, zomerse jurkjes, en nog meer van woorden die het zwierige en zomerse van zo'n jurkje vertolken. Een soort van onomatopee, maar dan net een beetje anders.

Tot ik een ander woord vind dat net zo zwiert en zomert, blijf ik bloggen op Lepityöke. Want zeg nu zelf: 'Steph ujest', dat bekt toch niet zo lekker.

Studente maakt blog aan

2009-10-02T12:39:00.000+02:00

Lezers van het wereldwijde web, verheugt (of beklaagt) u!

Mijn blog is sinds 2 minuten en 36 seconden een feit.
Of ik iets interessants te vertellen heb? Daar zullen de meningen over verschillen.
Of ik jullie iets nieuws ga vertellen? Misschien.
Of dit blog een digitaal cursusblok gaat zijn? Waarschijnlijk wel.

Wat het zeker wèl gaat zijn: een schrijfoefening. Laten we een kat een kat noemen. Maar dan wel eentje met heel veel enthousiasme! De schrijfoefening, niet de kat.